بخش چهارم احوال ائمه عليهم السّلام در سنين زندگى بصائر : علي بن اسباط گفت : حضرت جواد را ديدم مىآيد با دقت چشم بقد و بالاى آن جناب انداختم تا قامت ايشان را براى دوستان در مصر تعريف كنم در اين موقع سجده رفت و گفت خداوند در مورد امامت همان استدلالى را مىكند كه در مورد نبوت كرده خداوند در قرآن ميفرمايد : وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا و در اين آيه ميفرمايد : و لما بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً جايز است حكمت را عنايت كند در حال صباوت و جايز است در حال چهل سالگى بدهد . توضيح : در كافى پس از جمله براى دوستان در مصر توضيح دهم اين جمله است در آن بين كه تماشا ميكردم امام عليه السّلام روى زمين نشست و فرمود : علي ! تا آخر . ضمنا بايد توجه داشت لما بَلَغَ أَشُدَّهُ مطابق قرآن نيست زيرا اين جمله در سه جاى قرآن هست : 1 - در مورد يوسف لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً دوم در سوره احقاف حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي . سوم در قصص داستان موسى عليه السّلام وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ اسْتَوى آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً در كافى نيز همين طور است شايد اين تغيير بوسيله رواة يا نسخه برداران